Britt in 2014 – sweet memories

Ik schrijf al enige tijd over dingen die we beleven maar heb ze nooit als blog gebruikt. Af en toe kom je er eentje tegen die je je goed kunt herinneren. Ik neem jullie graag mee in de Britt UPDATE, welke ik (probeer) met enige regelmaat te schrijven voor het KDC. Deze keer schreef ik over het boodschappen doen, maar ook hoe het met Britt gaat, sinds ze is begonnen op het Zandkasteel. Terug naar april 2014

Overigens wel grappig om terug te lezen, want als ik kijk naar de thema’s die we na dit supermarktavontuur nog hebben overwonnen, dan stelde dat boodschappen doen nog niet zoveel voor.. of toch wel?

Yahoo! UPDATE uit Huize Britt (april 2014)

Beste allemaal, we spreken elkaar natuurlijk geregeld bij het halen en brengen van Britt. Maar ik vertel niet altijd alles om welke reden dan ook. Omdat ik, naast dat ik natuurlijk heel trots ben op Britt haar vorderingen, jullie graag op de hoogte hou van haar leven buiten de Vuurtoren even een update!

Ik schrijf vaak een stukje als ik wat beleefd heb met Britt en één van deze stukjes wil ik graag met jullie delen:

11-04-2014 om 10:04 uur

Soms ben je bang.. Om je angsten onder controle te krijgen moet je ze niet uit de weg gaan maar moet je jezelf ermee confronteren. Dat is lastig en duurt soms ook erg lang! Wel, soms kun je niet anders dan dealen met je angst.

Vanmorgen na enige voorbereiding Britt in de auto gepakt en boodschappen doen. Dat klinkt heel simpel maar dat is het helaas niet. Als Britt klaar is dan is ze dat ook! Met een meisje als Britt heeft boos worden op dat moment geen enkele zin.. In het winkelkarretje! Spannend! Britt vind het spannend en houdt haar benen stijf gestrekt. Mama vind het spannend want het is al druk bij de supermarkt.

Ik erken het, het is spannend. Ik ben bang dat ze compleet uit haar plaat gaat en zich overstrekt in een volgeladen winkelkar. Wat dan?! Dan sta ik daar. Ze moet uit de kar, maar als ze stijf is als een plank dan lukt het niet. Naar buiten gaan doorbreekt de spanning maar dan moeten we eerst afrekenen. Zucht, het eerste schap, koffie en suiker. Snel lopen we verder en doen in no time de boodschappen. De kassa! Een rij, moet nog uitpakken en ook nog inpakken. Slik, hoe lang staan we stil?

Mijn erkenning helpt.. Ik praat rustig, Britt is wat onrustig bij de kassa maar laat het over haar heenkomen. Ze krast met een onderdeel van de winkelkar onder haar tandjes. Iets waar ze rustig van wordt. Goed weekend! Hoor ik als we weg lopen.. Stralend als twee zonnetjes komen we bij de auto. Trots! Trots op hoe het ging, trots op de overwinning en trots op mijn kleine meisje.

Eenmaal thuis komt de spanning er even uit.. De prikkels, de spanning, even gillen en dan mooi spelen. Mijn hoofd staat op knappen, een overwinning en opluchting, dat betekend dan ook hoofdpijn. Met gepaste trots neem ik mijn paracetamol. Tja, wat voor de meesten gewoonten zijn en heel normaal is, is voor ons een beleving, boodschappen doen met een meisje van twee die anders is! Je zult maar zo’n kind hebben, ik ben er verdomd trots op!

Britt leert zo ontzettend veel op moment. We doen sinds deze ochtend iedere week samen de boodschappen. Britt vind het onderhand minder spannend dan mama en heel veel nieuws behalve de standaard boodschappen komen dan ook nog niet in de kar. Iedere keer verbaas ik mij er weer over hoe ik haar (wanneer ze staat  te gillen) de schoenen aan doe, met zweet op mijn rug naar de supermarkt rijd en met een grote glimlach weer in huis kom. Ik ben ervan overtuigd dat ze dankzij het KDC maar ook zeer zeker, minstens net zo belangrijk door jullie veel meer aankan, veel meer openstaat en het hier in Huize Britt steeds gemakkelijker wordt.

Britt haar boze buien duren veel korter, zijn veel makkelijker om te buigen in andere energie en ze begrijpt me ook steeds beter.

Ze is nog “klein”, ze is vreselijk eigenzinnig, soms werkelijk niet te volgen en ook niet uit te staan, maar daarin tegen wordt ze ook steeds liever, toont ze meer begrip, ziet ze meer van haar omgeving en maakt ze grote stappen voorruit. ‘S morgens gaat ze heel graag naar school en dat vind ik fantastisch!

Veel liefs!
Joyce & Britt

Terug naar 2018! Nu Britt niet meer in het karretje past, staan we namelijk weer voor een nieuw thema. Geen boodschappen doen met Britt zou een oplossing zijn, maar zoals ik al eerder noemde wil ik Britt toch wel graag blootstellen aan enige prikkels in winkels die je simpelweg nodig hebt voor je bestaan. Momenteel ga ik zo heel af en toe, toch naar de supermarkt, om een paar appelflappen te kopen voor bij de koffie. Het liefst smorgens om 9 uur of op zondag, in de hoop dat we niet lang in de rij hoeven staan.

Het meenemen van de buggy vergt veel extra energie en dat doe ik dan ook niet. De aangepaste buggy die we hebben past precies in de kofferbak van mijn auto (ik heb geen heel klein autootje maar ook geen slagschip), is niet zo makkelijk klik en klaar als de buggy van Sanne en is ook een behoorlijk stuk zwaarder. We gaan dus gewoon te voet vanaf de parkeerplaats.

Deze situaties brengen creatief denken met zich mee.. En wellicht heb ik een goede oplossing gevonden voor het boodschappen doen! Welke dat is? Daar kom ik later op terug. Ik hoop dat ik dan kan zeggen, het is gelukt! We kunnen allemaal met onze beperkte kids naar de supermarkt 😉

kind-met-een-beperking

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.