Beter een goede buur, dan…

Een goede buur is beter dan een verre vriend! Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die voor geen goud naast hun ouders willen wonen, maar onze buren zijn echt goud waard. Naast een hart van goud, is niets te gek en staan ze altijd voor ons klaar.. daarom vandaag Ode aan opa en oma

Britt is onwijs gek met opa! Het zijn dikke maatjes en opa probeert altijd net even iets extra’s uit Britt te halen. Het bijzondere is dat Britt dit allemaal accepteert en niks haar te gek is. Samen kipjes voeren, stiekem met opa mee eten (dat doet ze alleen bij opa) lekker gek doen en vooral veel nieuwe dingen ontdekken. En dat begint in de tuin, druiven, rabarber, Britt vind het bere-interessant.

Mijn ouders staan altijd voor ons klaar, hebben dat overigens ook altijd gedaan maar begrijpen ook dat sommige dingen anders lopen. We hoeven ons niet bezwaard te voelen wanneer we plots naar huis vertrekken (al is dat dichtbij) omdat Britt overprikkeld raakt of omdat we de boze bui liever mee naar huis nemen. Tuurlijk gaat er wel eens iets fout en voelen we ons beide bezwaard omdat Britt even niet begreep dat oma alleen iets kwam brengen, of omdat Britt enorm boos wordt omdat opa iets te joviaal binnenkomt en Britt niet begrijpt wat er van haar verwacht wordt. Het wordt geaccepteerd en dan gaan we weer verder met het leven, morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Ze houden altijd rekening met Britt, zo doet oma het tuinhek open als ze thuis is zodat Britt weet dat ze naar de buren kan. Bakt ze pannenkoeken op zondag en mag Britt daar vaak even buurten zodat wij de handen vrij hebben. Ze mag er ook zó graag zijn! Voelt zich er zo thuis, is zo ontspannen en weet opa en oma precies aan te wijzen wat ze wil.. Opa en oma zijn goud waard! Dat mag ook wel eens gezegd worden..

Ik weet nog goed dat Sanne bijna een jaar werd. Het was een enorm rumoerige periode waarin Britt zichzelf behoorlijk kwijt was. Ze had enorme woede-uitbarstingen en trok de haren uit haar hoofd. Het was vreselijk, de buien waren zó extreem dat we nauwelijks ons hoofd boven water konden houden. Marc ging een weekend weg met de mannen van de Ronde Tafel.. Het was hem zó gegund om even lekker weg te zijn, iets anders te doen en te kunnen ontspannen. Op alle appjes reageerde ik dat het goed ging thuis en liet de buien van Britt achterwege.. de zondag dat hij terug zou komen was werkelijk een drama!! (Hij was ook nog eens enorm laat thuis door problemen met treinkaartjes en kwamen met een klein treintje terug vanuit Duitsland)

De babyfoon stond nog bij mijn ouders op het aanrecht en toen mijn moeder Britt door de babyfoon hoorde, kwam ze aangesprint om te helpen. Ze nam Sanne van me over en ging naar boven om met haar een boekje te lezen zodat ik me kon richten op Britt. Ze riep mijn vader door diezelfde babyfoon om te komen zodat hij mij kon helpen met Britt. Ik probeerde van alles, ruim een uur was ze van streek. Uiteindelijk kwam ze tot bedaren in bad, waar opa naast haar op de grond ging zitten en haar hielp te ontspannen…

Zo heeft mijn moeder de boze buien van Britt wel eens gefilmd. Ik vond het vreselijk maar ook wel noodzaak. Want in de buien waarbij vasthouden geen optie is, afleiden onmogelijk en je alleen in de buurt kan zijn om de zelf-beschadiging tot een minimum te beperken is een opname van een boze bui echt noodzakelijk kwaad. Daarbij ook handig om aan een ander te tonen, om mogelijk medicatie te vinden of een nieuwe aanpak. Altijd, maar dan ook altijd staan ze klaar.. om op te passen, een wasje te draaien, om te eten, te slapen en ook als de situatie schrijnend is waar iedereen veel verdriet van heeft, schromen ze niet om te helpen.

Voor lang niet iedereen is dit zo vanzelfsprekend als voor ons… lang niet iedereen is zo verdraagzaam als pap en mam dat zijn. Ontzettend trots dat de band zo sterk is en dat altijd alles bespreekbaar gemaakt kan worden, dat er eeuwig begrip is voor de situatie en dat er nimmer een scheef gezicht zal zijn..

Voor jullie pap en mam! Ode aan opa en oma, bij wie niks te gek is, alles gedeeld kan worden en die altijd voor ons klaar staan. We zijn ontzettend dankbaar! -x-

Previous Post Next Post

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply Mandy november 7, 2018 at 3:12 pm

    Wat een geluk heb je met deze twee toppers. Heel hard dichtknijpen, die handen. Mijn beide ouders zijn helaas niet meer bij ons en jouw verhaal maakt dat ik ze even extra mis.

    • Reply admin november 7, 2018 at 3:19 pm

      Oow Mandy… Ik ben er even stil van! Wij hebben het geluk inderdaad en zijn ons daar erg bewust van. Dikke knuffel voor jou!!! 😙

  • Reply gerrit november 7, 2018 at 7:03 pm

    Super bedankt marc en joyce je weet het wij zullen er altijd voor jullie zijn in voor en tegenspoed en ik hoop voor alle jongens en meisjes met een beperking dat hun opa en oma er net zo overdenken. Deze blog zegt meer dan alle geld in de wereld je vader en moeder

    • Reply admin november 7, 2018 at 7:05 pm

      😘

  • Reply Marieke november 8, 2018 at 4:40 am

    Super mooi geschreven en wat zijn jouw ouders toppers! Dat moet je hebben, mensen die zonder dat je hoeft te vragen je komen helpen. Inspringen waar nodig is en je ontlasten. En vooral niet scheve gezichten als het anders loopt of wanneer er een “kleine” ontploffing is. Je ouders zijn inderdaad goud waard. 😘

  • Reply Tineke november 8, 2018 at 1:02 pm

    Weer een aangrijpend maar ook een mooi, duidelijk en dankbaar verhaal… Respect voor jullie allen!!

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.